İLMEK İLMEK KOPTU 

Loş kokan baharın satırlarındayım yine, bilmem kaçıncı yıl dönümümü kutlarmış gibi..

Yine bir filtre kahve kupa kupa, yine sigara dumanı her yer izmarit kül yağmuru, akşamlar çok boş ve sabahlara tek uyanmak hayli keyifsiz can sıkıcı.

Sökemediğim beynim ile bağımı kuramıyor duygularım. Sıcak bir kahveydi ısıttı seni bana, fokurdamasada titretti içimi.

Efsane bir boşluktayım, gezegen misali soğuk ve sessiz. Omuzlarım yaptığım o kadar spora rağmen çöktü peki neden ?
Ulan yine cevap yok boş kuruntu döküyorum..
Melodisiz başlıyorum güne mırıltılarla ilerliyor homurtularla uyuyorum, sırf rutine alışmamak için eve dönerken bazen yolu uzatıyorum.. Sorun para mı alışılmışlık mı ?
Ülkücü kurtlar kemiriyor içimi, cahil suratlarla göz göze gelmemeye gayret ediyorum. Yobaz bir adamın sözüne kanmamak için kulaklarımı deliyor müzik sesi. Tam yokuşun köşesinde lambaların sönmesi kısmetimin daracık bir köstebek yuvasına dönüştüğünü mü gösteriyor yoksa yukardan duyduğum bebek seslerinin bir manası mı var ?

Leave a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *